Bandırma Sülfirik Asit Fabrikası İşçi Direnişi

1970’li yıllar Türkiye’de işçi hareketlerinin ve sendikal mücadelenin zirveye ulaştığı, emeğin hak arama bilincinin kitleselleştiği bir dönemdi. Bandırma’da bulunan ve stratejik bir öneme sahip olan Etibank bünyesindeki Sülfirik Asit Fabrikası, bu mücadelenin en sert geçtiği merkezlerden biri haline geldi. İşçiler, ağır çalışma koşulları ve yetersiz ücretlere karşı örgütlenerek demokratik haklarını aramak üzere fiili bir direniş süreci başlattılar.

Direnişin temelinde, sülfürik asit üretiminin getirdiği ağır sağlık riskleri ve bu risklere karşılık alınmayan güvenlik önlemleri yer alıyordu. İşçiler, sadece ekonomik kazanımlar için değil, aynı zamanda insanca çalışma ortamı ve sendikal özgürlüklerin tanınması için de kararlı bir duruş sergilediler. Bu süreç, bölgedeki diğer sanayi kuruluşlarında çalışan emekçiler için büyük bir moral kaynağı ve örgütlenme örneği teşkil etti.

Bandırma Sülfirik Asit Fabrikası direnişi, Türkiye’nin endüstriyel gelişim sürecinde emeğin sermaye karşısındaki örgütlü gücünü simgeleyen kritik olaylardan biridir. Grev ve direnişlerle örülü bu mücadele, 1980 öncesi Türkiye işçi sınıfı tarihinin unutulmaz sayfaları arasında yer alarak toplumsal hafızadaki yerini korumaktadır.