Danıştay'ın Ankara'daki 12 Bin Gecekondunun Yıkım Kararını Onaylaması

Türkiye'de 1950'li yıllardan itibaren hız kazanan kırdan kente göç dalgası, büyükşehirlerde ciddi bir barınma sorununu ve beraberinde 'gecekondu' olgusunu doğurmuştur. Başkent Ankara, bu plansız yapılaşmanın en yoğun görüldüğü merkezlerin başında yer almış; kamu arazileri üzerine inşa edilen binlerce kaçak yapı, şehrin modern imar planlarının uygulanması önünde uzun yıllar boyunca büyük bir engel teşkil etmiştir.

Yerel yönetimlerin şehri modernize etme ve altyapı sorunlarını çözme amacıyla aldığı yıkım kararları, mülkiyet tartışmaları nedeniyle sık sık yargıya taşınmıştır. Danıştay'ın 12 bin gecekonduyu kapsayan bu geniş çaplı yıkım kararını onaylaması, hukuk tarihinde kamu yararının gözetilmesi açısından kritik bir emsal oluşturmuştur. Bu karar, kaçak yapılaşma ile mücadelede devletin ve yargının kararlılığını gösteren önemli bir yasal dayanak haline gelmiştir.

Söz konusu onay sonrası başlatılan yıkım işlemleri, Ankara'nın kentsel dönüşüm sürecine büyük bir ivme kazandırmıştır. Tarihsel perspektiften bakıldığında bu olay, sadece fiziksel bir yıkım operasyonu değil, aynı zamanda Türkiye'nin modernleşme çabaları ve hukuk devleti ilkeleri çerçevesinde şekillenen sancılı kentleşme sürecinin bir yansımasıdır.