Türk Edebiyatının 'Şair-i Azam'ı Abdülhak Hamit Tarhan Vefat Etti

Türk edebiyatının Tanzimat'tan Cumhuriyet'e uzanan köprüsünde en etkili isimlerden biri olan Abdülhak Hamit Tarhan, 12 Nisan 1937 tarihinde İstanbul'da vefat etti. Diplomatlık kariyeri boyunca Avrupa'nın pek çok merkezinde bulunan Tarhan, Batı edebiyatı ile Türk şiirini sentezleyerek 'Şair-i Azam' (En Büyük Şair) sıfatını kazanmış, Türk şiirine metafizik derinlik ve yeni formlar kazandırmıştır.

Eşi Fatma Hanım'ın ölümü üzerine kaleme aldığı 'Makber' adlı eseriyle Türk edebiyatında derin bir iz bırakan sanatçı, aynı zamanda tiyatro türünde verdiği eserlerle de sahne sanatlarının gelişimine katkıda bulunmuştur. Hamit’in eserleri, geleneksel kalıpların dışına çıkarak bireysel duyguları ve felsefi sorgulamaları ön plana çıkarması bakımından devrim niteliği taşımaktadır.

Vefatı, Türkiye genelinde büyük bir üzüntüyle karşılanmış ve devlet töreniyle Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilen ilk kişi olmuştur. Hem Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde hem de Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarında edebi otoritesini koruyan Tarhan, ardında modern Türk edebiyatının temellerini atan devasa bir külliyat bırakmıştır.