İngiltere ve Sovyetler Birliği Arasında Karşılıklı Yardım Antlaşması

22 Haziran 1941 tarihinde Nazi Almanyası'nın Barbarossa Harekâtı ile Sovyetler Birliği'ni işgal etmesi, İkinci Dünya Savaşı'nın seyrini ve küresel ittifak dengelerini kökten değiştirdi. Bu saldırıdan kısa bir süre sonra, İngiltere Başbakanı Winston Churchill ideolojik farklılıkları bir kenara bırakarak ortak düşman Almanya'ya karşı Sovyet yönetimiyle iş birliği yapma kararı aldı.

12 Temmuz 1941'de Moskova'da imzalanan Karşılıklı Yardım Antlaşması ile taraflar, savaş süresince birbirlerine her türlü askeri ve lojistik desteği sağlamayı taahhüt ettiler. Antlaşmanın en kritik maddelerinden biri, her iki devletin de düşmanla tek taraflı bir barış veya mütareke yapmayacağına dair verdikleri söz oldu. Bu diplomatik hamle, Mihver devletlerine karşı kurulacak olan 'Büyük İttifak'ın (Grand Alliance) ilk somut adımı olarak tarihe geçti.

Bu antlaşma, ilerleyen dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin de müttefik blokuna tam katılımıyla güçlenecek olan askeri koordinasyonun temelini oluşturdu. İngiliz-Sovyet iş birliği, özellikle lojistik ikmal hatlarının açılması ve Alman ordularının iki cepheli bir savaş kıskacına alınması noktasında savaşın kazanılmasında hayati bir rol oynadı.