Tunceli Orman Köylülerinin Batı İllerine Nakli Kararı

Türkiye'nin iç göç ve iskan tarihinde önemli bir yer tutan bu karar, 6931 sayılı Orman Kanunu ve Anayasa'nın 170. maddesine dayandırılarak alınmıştır. Temel amaç, orman sınırları içerisinde yaşayan ve geçim imkanları kısıtlı olan köylülerin, ormanların korunması ve halkın refahının artırılması amacıyla daha verimli tarım alanlarına yerleştirilmesidir. Karar kapsamında Tunceli iline bağlı 234 farklı köyden yaklaşık 50 bin kişilik bir nüfusun nakli planlanmıştır.

Söz konusu göç hareketi, Tunceli'nin demografik yapısını etkilemekle kalmamış, aynı zamanda Mersin, Antalya, İzmir ve Muğla gibi Ege ve Akdeniz illerindeki sosyal ve ekonomik hayata da yeni bir iş gücü ve nüfus katılımı sağlamıştır. Bu uygulama, devletin orman köylülerini kalkındırma stratejisinin bir parçası olarak yürütülmüş; ancak büyük çaplı bir nüfus hareketliliği yarattığı için dönemin sosyo-politik gündeminde geniş yer bulmuştur.

Tarihsel bağlamda bu olay, Türkiye'de planlı iskan politikalarının ve orman varlığını koruma çabalarının toplumsal yansımalarını göstermektedir. 1956 yılında yürürlüğe giren 6931 sayılı Orman Kanunu, orman içinde veya bitişiğinde yaşayan halkın kalkındırılmasını hedeflerken, bu tür kitlesel yerleştirme kararlarıyla mülkiyet ve uyum süreçlerini de beraberinde getirmiştir.