Ankara-Bağdat Demiryolu İşçileri Grevi

1908 yılında II. Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte Osmanlı İmparatorluğu'nda oluşan özgürlük ortamı, işçi sınıfının hak arama mücadelelerini hızlandırmıştır. Özellikle Alman sermayesiyle inşa edilen ve stratejik öneme sahip olan Ankara-Bağdat demiryolu hattında çalışan işçiler, düşük ücretler ve sosyal hakların yetersizliği nedeniyle iş bırakma eylemi gerçekleştirmiştir.

Grev, demiryolu ağının farklı noktalarındaki istasyonlarda çalışan binlerce işçinin katılımıyla geniş bir coğrafyaya yayılmıştır. İşçiler, sadece maaş artışı değil, aynı zamanda çalışma saatlerinin insani düzeye çekilmesi ve yabancı yönetim altındaki ayrımcı uygulamaların sona erdirilmesi taleplerini dile getirmişlerdir. Bu eylem, dönemin ulaşım ve lojistik ağını felç ederek hükümet ve şirket yönetimi üzerinde büyük bir baskı oluşturmuştur.

Bu tarihsel olay, Osmanlı Devleti'nin çalışma hayatını düzenlemek adına 1909 yılında Tatil-i Eşgal Kanunu'nu çıkarmasına zemin hazırlamıştır. Ankara-Bağdat demiryolu işçilerinin bu direnişi, Anadolu'daki modern sendikal hareketlerin ve örgütlü işçi mücadelesinin temel taşlarından biri olarak kabul edilmektedir.