İlkokullarda Din Dersinin Müfredata Dahil Edilmesi

Türkiye Cumhuriyeti'nin erken dönemindeki laikleşme adımları ve 1924 tarihli Tevhid-i Tedrisat Kanunu sonrasında, din eğitimi devlet okullarının müfredatından kademeli olarak çıkarılmıştı. Ancak 1940'lı yılların sonuna gelindiğinde, toplumsal talepler ve çok partili hayata geçiş sürecinin getirdiği siyasi atmosfer, din eğitiminin yeniden örgün eğitim sistemine dahil edilmesini gündeme getirdi.

15 Şubat 1949 tarihinde Şemsettin Günaltay hükümeti döneminde alınan kararla, ilkokulların dördüncü ve beşinci sınıflarında din dersleri programda yer bulmaya başladı. İlk aşamada bu dersler zorunlu değil, velilerin isteğine bağlı seçmeli bir statüde sunuldu. Bu karar, Türk eğitim tarihinde laiklik ilkesi ile din eğitimi arasındaki dengenin yeniden tanımlanması açısından kritik bir dönüm noktası olarak kabul edilir.

Bu uygulama, takip eden yıllarda din eğitiminin kapsamının genişlemesine ve imam hatip okullarının açılmasına giden sürecin öncü adımlarından biri oldu. Eğitim sistemindeki bu yapısal değişiklik, hem dönemin siyasi partileri arasındaki rekabette hem de toplumun farklı kesimlerindeki modernleşme ve gelenek tartışmalarında uzun süre merkezi bir konu teşkil etti.