İtalya'da Beş Dakika Sınırı ve Cinsel Saldırı Yargılaması

İtalya'nın Torino kentinde görülen bir cinsel saldırı davasında mahkeme heyeti, hukuk tarihine geçecek tartışmalı bir karara imza attı. Bir hastane çalışanının iş arkadaşı tarafından saldırıya uğradığı iddiasıyla açılan davada, mahkeme sanığın suçsuz olduğuna hükmetti. Kararın gerekçesinde, mağdurun saldırı anında gösterdiği fiziksel direncin sadece beş dakika sürmesi, eylemin rıza dışı gerçekleştiğini kanıtlamak için yetersiz bir süre olarak değerlendirildi.

Bu karar, İtalya genelinde ve uluslararası platformlarda kadın hakları savunucuları tarafından sert bir dille eleştirildi. Hukukçular ve aktivistler, adaletin bir kronometre ile ölçülemeyeceğini belirterek, direnç süresinin kısalığının rıza anlamına gelmeyeceğini savundu. Sosyal medyada ve sokaklarda yükselen protestolar, İtalyan yargı sistemindeki cinsiyetçi yaklaşımların ve ceza kanunundaki rıza tanımının acilen modernize edilmesi gerektiğini bir kez daha gündeme taşıdı.

Tarihsel perspektiften bakıldığında, İtalya yargısında benzer tartışmalar daha önce de yaşanmıştır. 1990'lı yıllardaki meşhur 'Kot Pantolon Kararı' gibi emsal vakalar, Avrupa Konseyi'nin İstanbul Sözleşmesi'ni temel alan rıza odaklı yasaların gerekliliğini ortaya koymuştur. Bu olay, modern hukuk sistemlerinde suçun temel unsurunun mağdurun gösterdiği direnç gücü veya süresi değil, rızanın açıkça yokluğu olması gerektiği yönündeki küresel hukuk reformu çağrılarını tetikledi.