Turgut Özal’ın Devlet Planlama Teşkilatı’nda Mescit Talebi

1967-1971 yılları arasında Devlet Planlama Teşkilatı (DPT) Müsteşarlığı görevini yürüten Turgut Özal, kurumun Ankara'daki yeni hizmet binasına geçiş sürecinde çalışanların ibadet edebilmesi için bir mescit ayrılmasını talep etmiştir. Bu talep, o dönemin katı laiklik anlayışıyla şekillenen devlet bürokrasisinde büyük bir yankı uyandırmış ve dönemin siyasi atmosferinde geniş çaplı tartışmalara yol açmıştır.

Özal ve beraberindeki dindar teknokrat ekibi, bu ve benzeri tutumları nedeniyle kamuoyunda ve medya organlarında 'Takunyalılar' olarak adlandırılmaya başlanmıştır. DPT içerisindeki bu dönüşüm, sadece fiziksel bir mekan talebi değil, aynı zamanda devletin en üst karar alma mekanizmalarında muhafazakâr kimliğin ve dini pratiklerin temsil edilmesi açısından sembolik bir kırılma noktası teşkil etmiştir.

Bu olay, Turgut Özal’ın ileride kuracağı Anavatan Partisi ve 'dört eğilimi birleştirme' politikasının bürokratik temellerinden biri olarak kabul edilir. Mescit talebi, Türkiye'nin modernleşme süreci içerisinde din ve devlet işlerinin kamusal alandaki sınırlarının ve bürokrasideki kültürel değişimin en somut örneklerinden biri olarak tarihe geçmiştir.