Haliç Camialtı ve İstinye Tersaneleri İşçi Direnişi

Haliç Camialtı ve İstinye tersanelerinde görev yapan yaklaşık 3 bin işçi, çalışma şartlarının iyileştirilmesi ve sosyal hak talepleriyle topluca viziteye çıkarak üretimi durdurdu. Dönemin iş yasalarındaki kısıtlamaları ve grev yasaklarını aşmak için bir yöntem olarak kullanılan 'viziteye çıkma' eylemi, işçilerin yasal bir hakkı toplu bir direniş aracına dönüştürdüğü stratejik bir hamle olarak kayıtlara geçti.

Bu eylem, Türkiye'de özellikle 1960'lı ve 70'li yıllarda ivme kazanan işçi hareketlerinin ve sendikal mücadelenin önemli bir halkasını oluşturur. İstanbul'un sanayi kalbi sayılan Haliç ve İstinye gibi stratejik bölgelerdeki tersane işçilerinin gösterdiği bu dayanışma, hem işveren kanadında hem de kamuoyunda büyük yankı uyandırmıştır. İşçilerin eş zamanlı ve disiplinli bir şekilde hareket etmesi, dönemin emek-sermaye çelişkisindeki kararlılıklarını somut bir şekilde ortaya koymuştur.

Tarihsel bağlamda bu direniş, tersane işçilerinin sadece ekonomik değil, aynı zamanda onurlu çalışma koşulları ve demokratik hak arama bilincini de temsil eder. Haliç Camialtı ve İstinye tersanelerindeki bu toplu vizite eylemi, Türk çalışma hayatı kronolojisinde kolektif pazarlık gücünün ve sivil itaatsizliğin iş dünyasındaki en net örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir.