İmparator Tu Duc'un Hristiyan Rahiplere Yönelik İdam Fermanı

Vietnam'ın Nguyễn Hanedanı'na mensup dördüncü hükümdarı olan İmparator Tu Duc, saltanatı boyunca Konfüçyüsçü değerleri korumaya çalışmış ve Hristiyanlığı bu düzene karşı en büyük tehdit olarak görmüştür. 1850'li yıllarda yayımladığı sert fermanlarla, hem Avrupalı misyonerlerin hem de yerel rahiplerin yakalanıp idam edilmesini yasal bir zorunluluk haline getirmiştir. Bu kararlar, misyonerlerin halkı kışkırttığı ve geleneksel atalara saygı kültürünü bozduğu gerekçesiyle alınmıştır.

Tu Duc'un bu baskıcı politikaları, sadece dini bir zulümle sınırlı kalmamış, aynı zamanda Güneydoğu Asya'nın jeopolitik kaderini de değiştirmiştir. İdam edilen rahipler arasında Fransız ve İspanyol din adamlarının bulunması, Batılı güçlere askeri müdahale için bekledikleri diplomatik bahaneyi vermiştir. Özellikle Fransız misyonerlerin öldürülmesi, III. Napolyon yönetimindeki Fransa'nın Vietnam'a donanma göndermesine zemin hazırlamıştır.

1858 yılında başlayan Fransız-İspanyol seferi, Tu Duc'un bu radikal kararlarının doğrudan bir sonucu olarak tarih sahnesine çıkmıştır. Bu askeri harekat, zamanla Vietnam'ın bağımsızlığını kaybetmesine ve ülkenin Fransız Çinhindi kolonisine dönüşmesine yol açan sürecin başlangıç noktası olmuştur. Dolayısıyla Tu Duc'un fermanı, Vietnam tarihinde emperyalizmin kapılarını aralayan kritik bir dönüm noktası kabul edilir.