Evli Kadınların Uyrukluğu Sözleşmesi'nin İmzaya Açılması

29 Ocak 1957 tarihinde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabul edilen Evli Kadınların Uyrukluğu Sözleşmesi, kadınların evlilik yoluyla vatandaşlık haklarını kaybetmelerini önlemek amacıyla uluslararası toplumun onayına sunuldu. Sözleşme, bir kadının evlenmesi, boşanması veya eşinin uyruk değiştirmesi durumunda kendi vatandaşlığının otomatik olarak değişmemesini ve kadının bu konuda kendi iradesinin esas alınmasını hukuki güvence altına almayı hedefliyordu.

Türkiye, sözleşmenin imzaya açıldığı dönemde bu metni onaylamayan ülkeler arasında yer aldı. Bu kararın temelinde, o dönem yürürlükte olan Türk Kanunu Medenisi'ndeki aile birliği ilkesi ve mevcut vatandaşlık kanunlarının uluslararası metinle tam olarak örtüşmemesi gibi hukuki gerekçeler bulunmaktaydı. Sözleşme, dünya genelinde kadın haklarının bireyselleşmesi ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin uluslararası hukuk normlarına girmesi açısından tarihsel bir öneme sahiptir.