Nikaragua'da Sandino İsyanı ve ABD Müdahalesi

1927 yılında Nikaragua, siyasi istikrarsızlık ve Amerika Birleşik Devletleri'nin yoğun müdahalesi altındaydı. Tipitapa Barış Antlaşması'nı reddeden Augusto César Sandino, ülkesinin egemenliğini savunmak amacıyla kapsamlı bir direniş hareketi başlattı. Bu hareket, Nikaragua'nın tam bağımsızlığını hedefleyen yurtseverlerin bir araya gelmesiyle kısa sürede geniş çaplı bir halk ayaklanmasına dönüştü.

ABD yönetimi, bölgedeki stratejik ve ekonomik çıkarlarını korumak adına bu isyana askeri güçle yanıt verdi. Bin kişiyi aşan donanımlı deniz piyadesi birliği, Sandino'nun gerilla güçlerini bastırmak ve Amerikan yanlısı hükümeti desteklemek üzere Nikaragua topraklarına sevk edildi. Bu müdahale, ABD'nin Latin Amerika'daki askeri operasyonlarının ve müdahaleci dış politikasının en somut örneklerinden biri olarak tarihe geçti.

Sandino'nun liderliğindeki direniş, modern gerilla taktiklerinin emperyalist bir güce karşı başarılı bir şekilde uygulandığı ilk örneklerden biri kabul edilir. ABD birlikleri 1933 yılında bölgeden çekilmek zorunda kalsa da, bu çatışma süreci Nikaragua'nın siyasi kimliğini şekillendirmiş ve yıllar sonra ortaya çıkacak olan Sandinista hareketine ideolojik olarak ilham kaynağı olmuştur.