Sovyetler Birliği'nde Anti-Parti Grubu'nun Tasfiyesi

1953 yılında Josef Stalin'in ölümünün ardından Sovyetler Birliği yönetiminde başlayan iktidar mücadelesi, 1957 yılında kritik bir dönüm noktasına ulaştı. Nikita Kruşçev'in 1956'daki 20. Parti Kongresi'nde Stalinizmi sert bir dille eleştiren 'Gizli Söylev'i, partinin muhafazakar kanadını temsil eden Vyaçeslav Molotov, Georgi Malenkov ve Lazar Kaganoviç arasında büyük bir huzursuzluk yarattı. Bu isimler, Kruşçev'in de-Stalinizasyon politikalarını ve ekonomik reformlarını durdurmak amacıyla bir muhalefet cephesi oluşturdular.

Haziran 1957'de toplanan Politbüro (Prezidyum) toplantısında, muhalif grup Kruşçev'i görevden alma girişiminde bulunarak çoğunluğu sağladı. Ancak Kruşçev, bu kararı tanımayarak meseleyi daha geniş bir organ olan Merkez Komitesi'ne taşıdı. Savunma Bakanı Georgi Jukov'un askeri desteği ve Merkez Komitesi üyelerinin sadakati sayesinde durumu lehine çeviren Kruşçev, rakiplerini 'Anti-Parti Grubu' ilan ederek yönetimden uzaklaştırmayı başardı.

Bu tasfiye hareketi, Sovyet siyasetinde Stalin sonrası dönemin 'kolektif liderlik' anlayışının sona erdiğini ve Kruşçev'in tartışmasız liderliğinin başladığını simgeler. Tasfiye edilen üyeler, Stalin dönemindeki kanlı infaz yöntemlerinin aksine, fiziksel olarak ortadan kaldırılmak yerine ülkenin uzak bölgelerindeki önemsiz görevlere atanarak siyaseten pasifize edildiler.