Evlilik Oluru, En Düşük Evlilik Yaşı ve Evliliklerin Yazımı Sözleşmesi'nin Kabulü

1960’lı yılların başında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, insan haklarını aile hukuku çerçevesinde güçlendirmek amacıyla "Evlilik Oluru, En Düşük Evlilik Yaşı ve Evliliklerin Yazımı Sözleşmesi"ni gündeme getirdi. 10 Aralık 1962 tarihinde imzaya açılan bu sözleşme, tarafların tam rızası olmadan evliliklerin gerçekleştirilmesini engellemeyi ve çocuk yaşta evliliklerin önüne geçmek için yasal bir alt sınır belirlemeyi hedefliyordu. Ayrıca, evliliklerin resmi makamlarca kayıt altına alınması zorunluluğunu getirerek kadın ve çocuk haklarını güvence altına almayı amaçlıyordu.

Sözleşme, dünya genelinde aile yapısının modernleşmesi ve bireysel özgürlüklerin korunması açısından kritik bir adım olarak görüldü. Ancak Türkiye, o dönemdeki iç hukuk düzenlemeleri ve sosyal dinamikler çerçevesinde bu sözleşmeyi onaylamama yoluna gitti. Türkiye'nin bu tutumu, o yıllarda yürürlükte olan Medeni Kanun'daki yaş sınırları ve yerel uygulama farklılıkları ile ilişkilendirilmiş; uluslararası standartların ulusal mevzuatla tam uyumu konusunda dönemsel çekinceler yaşanmıştır.